Vandaag is het Internationale Haikudag, maar wij zoeken het minder weg van huis. Machteld Moyson, die ons vorig jaar verliet, was een begenadigde haikuschrijver en die kunde komt altijd weer bovendrijven. 

Voor wie in onze drukke samenleving op zoek is naar verstilling en zingeving reiken haiku's je de hand. Deze rijmloze versvorm heeft z'n oorsprong in Japan en wordt geschreven in drie regels waarvan de eerste regel 5, de tweede 7 en de derde opnieuw 5 lettergrepen heeft. Traditioneel beschrijft een haiku een observatie uit de natuur.

Machteld en haiku, niemand bij wie we voor enige duiding beter konden aankloppen dan Jean Wattenberge van de Haikuvrienden Lochristi. Samen deelden ze er mooie woorden.

“De meeste haiku's van Machtelds hand zijn ingegeven door waarnemingen binnen haar directe omgeving. Vooral tijdens haar dagelijkse wandelingen met haar trouwe hond en vaste metgezel Bika. Zoals een hond heel opmerkzaam is voor plotse veranderingen binnen zijn habitat, zo ook staat een haikuschrijver steeds op scherp. Machteld creëerde geen haiku's, maar liet ze tot zich komen. Sedert augustus 2006 was ze heel actief binnen onze haikugroep. Als germanist was ze beroepshalve veel met taal bezig en maakte ze tijdens onze samenkomsten dikwijls de sprong van haiku naar de literatuur. Iets wat meteen nieuwe invalshoeken opleverde. Ook haar humor was een constante binnen ons treffen, waardoor we de tijd al eens uit het oog verloren. We blijven haar missen, als mens en inspiratiebron.”

Een paar van haar haiku's willen we u zeker niet onthouden, zoals deze van het eerste uur. 

Gevallen blaadjes
stippen zonlicht op de weg
populieren geel
 

De hond blaft
luide waarschuwen tot de storm
die luider dondert

 

Geen geritsel
breekt het zwijgen van de schemerig
die valt na regen
 

Ook de link tussen kunst en haiku was heel nabij. Een wereld waar ze haar persoonlijke ervaringen doorheen weefde. Honest Arts Movement vzw (HAM), waar Machteld bestuurslid was, beschreef haar als volgt: “Ze was een zachte doordrijver, een opbouwende medewerker, meester van het woord en beeld, een wolkendrager.”

Op haar gedenkprentje liet ze ons de zelfgeschreven pakkende haiku na.

 

Waar zullen we straks
de herinneringen ophangen
de lucht heeft geen draagkracht