De weergoden waren Reveil gisteren niet gunstig gezind. Omwille van het gure weer, en een regenzone die omstreeks 17 uur verwacht werd, besloot men om uit te wijken naar de kerk van Beervelde. Daar beleefden een 90-tal aanwezigen – veel meer dan verhoopt onder de gegeven omstandigheden – een mooi pluralistisch herdenkmoment.
Reveil
De organisatie Reveil startte in 2014 met het spelen van muziek op een begraafplaats. Het was een nieuwe, mooie, manier om met rouw en verdriet om te gaan. In 2021 werden op meer dan 100 kerkhoven concerten georganiseerd. Toen werd ook voor het eerst de stilte op het kerkhof van Lochristi doorbroken met een troostconcert.
Bijna 150 gemeenten
Vandaag waren er bijna 150 deelnemende Reveilgemeenten. Voor deze derde editie in onze gemeente had men voor de begraafplaats van Beervelde gekozen. Maar door het gure weer besloot men om met het herdenkmoment uit te wijken naar de Sint-Daniëlkerk. Daar had men enkele tientallen stoelen klaargezet, maar de opkomst bleek heel wat groter dan verwacht.
Reveil23 in Beervelde
Christophe Versaevel zorgde dit jaar – net als in 2022 bij Reveil22 in Zeveneken – voor de muzikale omkadering. Openen deed hij met “Ain’t no Sunshine” van Bill Withers. Erg mooi en dan moest nog een aangrijpende versie van “No sound but the Wind” (Editors) volgen. Darius en Evarist Ganzelever brachten elk 2 teksten, speciaal voor deze gelegenheid geschreven.
Na “Hoeveel kan je sterven” van Evarist zong Luc Van Autreve “The wInd that shakes the Barley”. Een Ierse ballade uit 1861 over een verzetsstrijder wiens geliefde, net voor hij naar het front trekt, doodgeschoten wordt. Tijdens de laatste strofe kwam een delegatie kindjes van GBS Lochristi (1ste – 4de leerjaar) en GBS Beervelde (5de en 6de leerjaar) met kaarsjes naar voren.
Ook volgend jaar
Schepen Tom De Grauwe bedankte – met wat instrumentale muziek op de achtergrond – tot slot de aanwezigen die ook een boekje met alle teksten en een “Reveil” kaarsje mee huiswaarts mochten nemen. Volgend jaar komt er een vierde editie, normaal gezien op de begraafplaats van Zaffelare.
Onder het mooie gedicht “Voorbijgangers zijn wij” van Evarist Ganzelever vindt u een kleine fotoreeks.
Voorbijgangers zijn wij
Niets is blijvend
Vraag het maar aan Mariëtte, George, Patrick en al die anderen hier
wier naam in arduin gebeiteld staat als een van klank ontdane kreet
Vergeet mij niet
Ooit waren ze kind
Hadden lief, gaven zorg, een aantal werkten zich krom, misschien wel mank
Maar dat is juist waarom hun harten blijven kloppen in dat van ons
Ze zitten in ons bloed
Een blauw kleedje
Dingen blijven achter, leeg en ontdaan van degene die het vorm gaf
Neem nu die bril met zijn gekke montuur die ogen gevangen hield
Opgeborgen in een verre kasthoek
Hier samen
Wij, met onze rechtopstaande kragen en in ernst geplooide gezichten
goed wetende dat het voetstappen zijn die als eerste hun klank verliezen
Tijd is een wonderbaarlijk iets
Daar nadert de winter
Misschien komt er wel sneeuw die alle sporen wist en ons rust aanreikt
Noodzakelijk om verder te kijken dan daar waar we onze geliefden achterlieten
Er wacht licht
Fotoreeks REVEIL23
Klikken op het Facebook-logo om de reeks te openen
