Een hele schare trouwe fans trok naar de Paralympics Parijs om Jonas aan te moedigen. Die leek in de wegrit op weg naar brons, maar werd uitgeschakeld door een crash.
“We hopen om een bus vol te krijgen” klonk het toen de – nieuwe – fanclub Jonas Van de Steene begin juli het idee lanceerde om de Beer van Zaffelare in Parijs te gaan aanmoedigen. Uiteindelijk was er zelfs een tweede bus nodig want maar liefst 76 fans hadden zich ingeschreven. Die verzamelden gisteren in de cafetaria van sporthal ’t Veerleveld waar ze verwelkomd werden met een kop koffie, een chocolade- of boterkoek en ze hun club t-shirt in ontvangst mochten nemen.
Na de obligate groepsfoto ging het richting Clichy-sous-bois waar Arlette en Johan – de ouders van Jonas – de gezellige bende al stond op te wachten. Samen met de fans die op eigen kracht de verplaatsing gemaakt hadden, en zij die al langer in Parijs verbleven, vormde dit een supporterslegioen van zo’n 110 personen.
Door de hevige regen’s morgens liep het wedstrijdschema vertraging op en besloot men om de races ’s namiddags in te korten. Zo ook in de categorie MH4 – de klasse waarin Jonas rijdt – waar slechts 4 i.p.v. 5 ronden van 14,15 km dienden afgelegd.
Na een drogere periode begon het – net voor se start van de categorie MH4 – terug te regenen. Slechts 11 rijders hadden zich weten te kwalificeren voor deze Olympische wegrit die stipt om 16 uur van start ging.
Al in de eerste ronde plaatste Jonas een serieuze versnelling waardoor er zich een kopgroep van 4 vormde. Behalve de beer van Zaffelare waren dat de Oostenrijker Fühwirth, de Zwitser Recher en Jezte Plat, de grote favoriet.
De voorbije wedstrijden hadden al getoond dat het parcours er bij nat weer gevaarlijk bijlag. En het zou nu niet anders zijn. De Fransman Fritsch – ook een geduchte concurrent – crashte al in de eerste ronde en kon door een kapot wiel niet verder. In de kopgroep werd Jonas, bij het insturen van een bocht, achteraan aangereden door de Zwitser Recher. Gelukkig was er voldoende ruimte. Jonas moest even achtervolgen maar kon terug aansluiten.
In het parcours zaten ook wat hoogtemeters en 2 pittige hellingen. Daar moest Jonas even de inspanningen van zijn versnelling bekopen en de drie anderen laten rijden. Het drietal draaide goed rond en vergrootte beetje bij beetje de voorsprong. Halfweg wedstrijd reden ze zo’n 35 seconden voorop. Maar het tempo vooraan lag te hoog voor Recher die een klop van de hamer kreeg.
Hij moest lossen en werd bijgehaald door Jonas en…toen voltrok zich het drama. Net voor de rijders aan de afdaling begonnen, en net daar waar heel wat Belgische fans stonden, reed de Zwitser Jonas een tweede keer Jonas aan. Het voorwiel van Recher kwam even vast te zitten in de achterzijde van Jonas’ handbike die zo recht de dranghekkens ingeduwd werd. Een vreselijke crash waarbij de brokstukken in het rond vlogen. De handbike van Jonas was op slag total loss en het was een wonder dat hij niet over de kop gegaan was. Gelukkig beperkte het lichamelijke leed zich tot wat schaafwonden. Maar de ontgoocheling was groot, zowel bij Jonas als bij de fans.
Jonas zag zo een zekere bronzen medaille – de Zwitser was geen partij meer – door de vingers glippen. Recher reed verder maar zou uiteindelijk op meer dan 6 minuten finishen en pas als 5de over de meet komen. Jonas werd opgehaald door de bezemwagen.
De vele Belgische fans verzamelden nadien aan het podium waar Jonas eigenlijk een bronzen plak had moeten ontvangen. Maar, net na de uitreiking van de laatste medailles, kwam de Beer van Zaffelare nog even langs om de vele fans te bedanken die naar Parijs gekomen waren en zelf ook het relaas te doen van de crash. Hij werd verwelkomd met een erehaag, een daverend applaus en kreeg een T-shirt van de eigen fanclub.
“De regen maakte het parcours ook erg glad”, vertelde Jonas achteraf. “De afdeling waar het gebeurde nam ik in de tijdrit aan zowat 80 km/uur. Nu reed ik er geen 60 km/uur.” Ook heel wat andere rijders klaagden over de spekgladde wegen en de vele crashes toonden dit ook aan.
Later, toen de terugreis al ingezet was, stuurde Jonas nog een berichtje in het whatsapp groepje van de supporters: “Bedankt voor wie jullie zijn en om er te zijn voor mij, live of op afstand! Ik ben ongelooflijk trots. Mijn ontgoochelde blik heeft al plaats gemaakt voor een glimlach en ik heb gelukkig een bronzen medaille rond mijn nek van de tijdrit.”
De handbike van Jonas was een splinternieuwe machine; een aerodynamisch lichtgewicht uit carbon. Jonas heeft een reservefiets maar die staat in Lanzarote. Voor zijn racefiets zijn er reserve-onderdelen, maar de schade is wel heel erg groot. Het is daardoor quasi uitgesloten dat het Belgische team zaterdag in de team relay van start kan gaan.
Hopelijk geraakt alles tijdig hersteld om het WK in Zwitserland – nota bene het thuisland van Recher – te kunnen rijden en voor te bereiden.
De volledige fotoreeks
(klikken op FB-logo om de reeks te openen)
