Vakantienachten in een uithoek, een bijna aan te raken sterrenhemel. Laat de nacht eeuwig duren, zingen de krekels. Een pallet wilde bloemen langsheen die kronkelde pastorale weg. Oogstrelende schoonheid, te mooi om te plukken.

Blijven we consequent en baggeren we op onze vakantiebestemming ook zoals we het op sociale media hebben over de schande dat het onkruid – onze inheemse flora – niet gemaaid geraakt langsheen de Lootse straten? Over de straatlichten die een paar uren gedoofd worden waardoor de nacht weer een beetje nacht wordt? En maken onze gedachten de link met de N70 op zaterdag – waar we nauwelijks vooruit geraken – bij het stapvoets volgen van een kudde schapen in de groene Ierse heuvels We schieten met z'n allen foto's van het authentieke, we noemen het pittoresk. Getuige de diarree aan plaatjes “vakantiegeluk” die op ons afkomen. “Op een ander” zijn we precies minder streng. We herdefiniëren graag, als bocht omheen onze eigen kleine kantjes. Vakantie staat onder andere voor vrij zijn van verplichtingen en dat doet ons welbehagen goed. Een gevoel dat we een tijdje proberen vasthouden, willen we niet meteen struikelen over de waan van de dag die ons op het thuisfront terug opwacht.