De 35ste editie van de Marathon des Sables was erg zwaar. Hilde en Glenn legden – met succes – 250 km af in temperaturen van meer dan 50 graden. Lochristinaar ging langs voor een dubbelinterview.
Begin oktober vond de 35ste Marathon des Sables (MDS) plaats. Dat is een ultraloop die sinds 1986 jaarlijks wordt gelopen in de woestijn in het zuiden van Marokko. De onderneming van meer dan 250 km wordt beschouwd als de zwaarste voettocht ter wereld.
De tocht bestaat uit zes etappes, die in zeven dagen gelopen worden. Op dag 4 is er de langste etappe van 84 km, of dus een dubbele marathon. Iedere deelnemer draagt zijn of haar eigen rugzak met eten, slaapzak, enz. Enkel het water en de tenten worden door de organisatie geregeld. Elke 12 km ontvangen de deelnemers 2 à 3 flessen met 1,5 liter water en staat een gespecialiseerd medisch team paraat.
Loodzware 35ste editie
De 35ste uitgave was bijzonder. Het ging om de editie die eigenlijk in 2020 had moeten doorgaan, maar corona… Het werd ook de zwaarste editie ooit. Overdag kende men temperaturen van boven de 50°C waardoor er een recordaantal opgevers en uitvallers (50%) was. Op de tweede dag klom het kwik tot 56°C en overleed een deelnemer aan een hartstilstand.
37 Belgen verschenen aan de start. Onder hen ook 2 atleten die uit onze regio: Hilde Dosogne en Glenn Vanhuffel. Beiden maken deel uit van de club van loopcoach Bart.
Hilde Dosogne
Bio-ingenieur Hilde Dosogne (52) is getrouwd, moeder van 4 kinderen en woonachtig in Lochristi. Ze begon in 2011 met lopen en heeft ondertussen al meer dan 50 marathons of langere afstanden (tot 100 km) op haar palmares. Toen loopcoach Bart enkele jaren terug een kustloop organiseerde (De Panne – Knokke of 74 km) besloot ze om zich aan te sluiten.
“Daarna ben ik lid gebleven van de club van Bart. Ik zocht begeleiding en trainingsschema’s voor marathons en ultralopen en dat vond ik bij Bart” aldus Hilde.
Glenn Vanhuffel
De 50-jarige Glenn Vanhuffel uit St-Amandsberg heeft altijd veel gesport: gevoetbald en ook aan mountainbike gedaan. Maar de vader van 4 kinderen was ooit ook een bodybuilder. Al geef je hem dat nu – 69 kg droog aan de haak – niet meer aan. Eigenlijk was Glenn een gepassioneerde lange afstandswandelaar. Tijdens zijn trektocht langs de GR20 in Corsica ontmoette hij iemand die deze beruchte tocht niet wandelde, maar liep! Vol bewondering schakelde Glenn ook over van het wandelen naar lopen en het traillopen (langeafstandslopen).
Hilde, Glenn, hoe kom je in godsnaam op het idee om aan de Marathon des Sables deel te nemen?
Hilde: “Ik zag in 2011 de reportage van Tom Waes, die het jaar voordien deelgenomen had voor zijn programma Tomtesterom. Op dat moment achtte ik mezelf absoluut nog niet in staat om zoiets te doen, maar het idee is wel blijven hangen.”
Glenn: “In de beginjaren van de Marathon des Sables zag ik een reportage op Eurosport. Ik was op slag verliefd op het karakter van de wedstrijd, de heroïek en de fantastische landschappen. Toen wist ik al… ooit wil ik deze wedstrijd lopen! Maar het idee sluimerde en het was een vriend die vele jaren later terug het vuur aan de lont stak. En toen besloot ik om mee te doen aan de 35ste editie!”
Hoe bouw je dan op naar zo’n wedstrijd?
Hilde: “Ik liep 80 à 100 km per week, heb vooral veel gelopen, deed o.m. voor de 3de keer een kustloop (74 km) en nam deel aan 4 wedstrijden van het loopcriterium van de kust. In september was er dan de “One More Loop”: die avond ben ik op mijn luchtmatras blijven slapen in de sporthal in Bredene. Nauwelijks geslapen en om 4 uur moesten we opstaan omdat de wedstrijd om 5 uur begon. Elk uur moesten we een rondje lopen van 6,7 km en dan een kwartiertje rusten. Zo liep ik in het totaal 100 km. Ik heb me niet specifiek voorbereid op de warmte maar tijdens de 6-urenloop in Aalter (waar ik als 2de dame eindigde) was het wel meer dan 30 graden en dat was vermoedelijk een goede training.”
Glenn: “Pas 1,5 jaar terug maakte ik de overstap van het wandelen naar het lopen. Dat ging dan ook nog eens gepaard ging met enkele blessures. Via… via… kwam ik bij loopcoach Bart terecht. Toen ik hem contacteerde zei hij dat het zeer moeilijk zou worden om mij in zo’n korte tijdspanne klaar te stomen voor een dergelijke wedstrijd. Hij verkiest ook dat zijn atleten niet aan een wedstrijd deelnemen als hij niet zeker weet dat ze er klaar voor zijn! Bart wist toen natuurlijk niet welk vlees hij in de kuip kreeg, ik ben nogal van het vastberaden type! Maar met zijn trainingsschema’s heeft hij me perfect afgezet aan de start! Waarvoor dank coach!”
En dan ging het richting Marokko?
Glenn: “We hadden afgesproken met een paar andere Belgische deelnemers en reden samen met een minibusje naar Parijs om daar de volgende dag het vliegtuig te nemen richting Marokko. Er vertrokken die dag 2 vluchten met enkel deelnemers van de MDS. Meer bepaald naar Erachidia ergens aan de grens van de woestijn! Na een busrit van anderhalf uur kwamen we aan in het eerste tentenkamp. De hitte was onmiddellijk voelbaar maar we zaten ten slotte in de woestijn.
De eerste dag ter plaatse werd besteed aan het materiaal. De Marathon des Sables is immers een “self sufficient” wedstrijd. Lopers moeten dus zelf op alles voorzien zijn. Dat betekent dat je zelf alle materiaal meedraagt voor 7 dagen. En die rugzak moet dus liefst zo licht mogelijk zijn. De organisatie zorgt enkel voor het tentenkamp op de stopplaatsen en water onderweg.
Alles verliep super die eerste dag. We leerden onze tentgenoten kennen, hadden veel plezier en waren blij dat de dag erna de wedstrijd van start ging. Wisten wij veel dat de hel ging losbarsten!”
Het was een zware editie?
Hilde: “Deze editie was uitzonderlijk zwaar. We liepen in temperaturen van meer dan 50°C, in los zand en met een rugzak van 8 kg. Normaal zijn er zo’n 5 % opgaves, maar deze keer gaf bijna 50% van de deelnemers op. Het was een echt slagveld. Op het einde waren er lege tenten. In onze tent lagen we nog met 4 van de 8 deelnemers maar Glenn lag uiteindelijk alleen in zijn tent.
De eerste etappe was het even wennen. De dag erna ging het vlotter. Maar tijdens de 3de etappe geraakte ik gedehydrateerd en ben laat gefinisht. Ik heb daarna geen berichtje meer naar huis gestuurd omdat ik te moe was. Eigenaardig genoeg was ik (door een foute mededeling van een wedstrijdofficial) ook van het scorebord verdwenen. Het zorgde ervoor dat ze thuis niet wisten waar ik was. Daarom probeerden ze met de organisatie te bellen maar kregen geen contact. Ze hebben ook alle hotels in Ouarzazate afgebeld (daar worden deelnemers heen gebracht als ze opgeven). Maar daar was ik dus ook niet. Grote ongerustheid op het thuisfront was het gevolg.
De 4de dag was de langste etappe en ben ik 24 uur onderweg geweest. Die dag kon ik dus ook geen berichtje meer sturen. Op onze vrije dag heb ik dan wel een bericht gestuurd dat ik nog in de race zat. Daarna volgde nog een tocht van 42 km, een marathon. De laatste dag is er dan – zonder tijdsopname – een korte (8,5 km) solidariteitsetappe. Aan de finish, toevallig op mijn verjaardag op 8 oktober, ontvingen we dan onze MDS-medaille uit handen van de organisator Patrick Bauer.”
Voor herhaling vatbaar?
Hilde: “Wat mij betreft is het avontuur zeker voor herhaling vatbaar. Het was heel zwaar. Maar het was ook een fantastische en unieke ervaring. De landschappen zijn er prachtig. Het is niet zomaar één grote vlakte met zand. Er zijn ook dorpjes, een grote verscheidenheid aan duinen en we passeerden zelfs een heuse berg. Er zijn ook mooie vriendschappen ontstaan.”
Glenn: “Ik heb me tijdens de tocht dikwijls afgevraagd “wat doe ik hier?”. Een dokter vroeg me tijdens een voetverzorging: ”Glenn, kom je nog terug?” Ik zei toen “Nee, nooit meer, dat ben ik wel zeker””. “Toch wel” antwoordde hij “de MDS microbe zit in je bloed, je zal het wel zien”.
En hij heeft gelijk. Die eindstreep bereiken smaakte honingzoet. De samenhorigheid tijdens de wedstrijd en die kameraadschap zijn uniek! Die 35ste Marathon des Sables is zo mooi geweest dat ik nog wel eens wil gaan en misschien wel zo snel mogelijk!”
(Foto’s © Bennie Vanderpiete en MDS – ter beschikking gesteld door Hilde Dosogne)
