Blauwe Vogel

Evarist Ganzelever
0 reactie(s)

Na ons bezoek aan de tentoonstelling Minne-Maeterlinck liet ik me nu in de Kunsthal van de Sint-Pietersabdij onderdompelen in de sprookjeswereld van De Blauwe Vogel of L’oiseau Bleu.

Maurice Maeterlinck was Vlaming, Gentenaar en schreef in het Frans. Zijn sprookje over de Blauwe Vogel (L’oiseau Bleu) kreeg heel veel bekendheid in alle wereldsteden maar bleef wat hangen in de elitaire sfeer van toen. Dit sprankelend fantasieverhaal, in 1905 geschreven, vertelt de droom van twee kinderen die, op zoek naar geluk tijdens een fantastische tocht en vreemde ontmoetingen, die Blauwe Vogel willen vangen. Het theaterstuk werd voor het eerst in Moskou opgevoerd in 1908. Later volgden Engeland, de VS en Japan. Hier moesten we heel lang wachten op een uitvoering in de Munt in Brussel. Tyltyl en Mytyl ontmoeten geen draken of reuzen. Blauw is de kleur van het absolute en de Duitse romantiek die niet zo lang duurde want wereldoorlog 1 zat er aan te komen.

Wanneer je de tentoonstelling binnengaat wordt je meegesleept in een lange gang met blauw neonlicht en geniet je Paul Mc Cartney en Wings met ‘Bluebird’. De Blauwe Vogelmanie is nog altijd actueel. In de VS en Engeland is het het populairste gelukssymbool. Dit toneelstuk werd later vertaald in 25 talen. In Japan alleen al circuleren meer dan 100 versies.

De cinema kon niet achterblijven en in 1940 kwam een beroemde filmversie er aan met Shirley Temple. Elisabeth Taylor deed het nog een over in 1976. De eerste verfilming kwam er op het einde van Wereldoorlog I, wanneer er weer tijd was voor romantiek en de tragedie voorbij was. Een recente versie van Gust Vandeberghe werd afgelopen jaar ingezonden voor het filmfestival van Cannes.

Deze tentoonstelling kan kindvriendelijk en met een aangepast programma door kleuters en lagere schoolkinderen worden bezocht. Met thema’s als geluk, talent en tijdsgeest wordt creativiteit geweekt en verwekt. Op dinsdag en donderdag is er theateratelier. Improvisaties rond geluk staan dan centraal.

In een laatste zaal krijg je het levensverhaal van Maurice Materlinck. Daar kan de Latemse School natuurlijk niet ontbreken en zijn tijdsgenoten, zoals Cyriel Buysse, ook niet. Unicum is toch die unieke Nobelprijsmedaille die hij zelf niet wilde ophalen. Een Belgisch Minister deed het dan maar in zijn plaats. Hij stierf in Nice en dat optrekje was uiteraard passend voor deze aristocraat.

De tentoonstelling loopt nog tot 22 april en je vindt er alles over op www.loiseaubleu.be