De Kaapprovincie (Zuid-Afrika), Impressies vanaf het linkerrijvak.

Evarist Ganzelever
1 reactie(s)

zuidafrika-4

Dit nooit eerder gepubliceerde reisverslag dateert van zo'n 6 jaar geleden. Ter gelegenheid van het WK voetbal terug bovengehaald.

Oké, we konden niet achterblijven op de rest van onze vriendenkring, hun exotische verhalen vroegen er uiteindelijk om eens verkracht of bijgestuurd te worden.
Boeken en wegwezen dus!
Ben ervan overtuigd dat binnen afzienbare tijd staanplaatsen op lange afstandsvluchten een feit zullen zijn voor E-class travellers!
Geen slecht woord trouwens over Britisch Airways' crew van vlucht BA 043: Engelse hoffelijkheid en niet ouder dan veertig jaar!
Ook zij zitten geperst in het systeem van de vrije markteconomie.
BUDGETCARS hun balie zit, waar dan ook ter wereld, altijd wel ergens verscholen achter die van AVIS of HERTZ, iets wat ze ons na een twintigtal minuten zoeken geen tweede keer meer zullen lappen!
Liep me daar een dikke, in wit hemd gestoken neger in het zog terwijl ik verondersteld werd de gebreken aan ons huurvehikel aan te wijzen.
Zei tegen mijn vrouw "geef hem ne neuro", waarna die kerel "spontaan" alle verborgen krasjes en voorruitsterretjes begon te noteren alsof hij zelf de veroorzaker ervan was!
We hadden meteen de essentie van "het systeem" door!

Cape Town laat zich gemakkelijker "berijden" bij een opengevouwen wegenkaart op een keukentafel te Zaffelare!
"Gewoon volgen" volgens nog steeds diezelfde neger!
Probeer maar eens deftig je gat te vegen met je "niet-gebruikelijke" hand terwijl er honderd schijters vóór je toiletdeur staan te wachten.
Zo moet je je ongeveer de eerste uren het links rijden en rechts achter het stuurwiel zitten voorstellen, om dan nog van dat "misplaatst" pookje te zwijgen!
Rijden in spiegelschrift!
Tweemaal kwam een leven in een invalidenkarretje (in het beste geval) dicht in mijn buurt!
De macht der gewoonte negeren op een Afrikaans ochtendspitskruispunt vergde dan ook van mijn niet door nachtrust gerecupereerde hersenen een uitzonderlijke concentratie.

De Tafelberg zien en er niet kunnen bij wegdromen de tijd (gans de tijd) dat je in beweging (rondjes draaien) bent, wat kwamen we hier eigenlijk doen zeg!
Hebben ons dan maar één ansichtkaartje gekocht daar waar een parkeerplaats voldoende breed was en tegelijk een aanblik op een verkeersveilige aftocht bood (ongeveer 5 km van DIE berg vandaan!).

Kaap De Goede Hoop dan, waar ze alle nationaliteiten op één hoop smeten.
Busvoertuigen spuwden hun inhoud uit, van trekbenende grijsaards met geld tot schoolreizende anders gekleurde medemensen in bussen die nog zwarter walmden dan hun inzittenden.
Richting Mosselbaai, weg van het spataderkluwen der grootstad.
Langs sloppenwijken zonder einde, alsof Kaapstad je achternazat, reden we voorbij niet in kaart gebrachte kankervlekken.
Waar de ene bewoonde vuilnisbelt ophield, begon de ander (durfde het hoofd al eens straatafwaarts laten rollen, er zaten immers al 120 km op de dagteller).
Trossen lifters langs de weg, gelaten blik in de ogen, wachtend op het verstrijken van de tijd.
Hopen op ooit...
Niet meenemen, volgens mijn "Insight Guide" en de diverse folders met "wijze raad voor toeristen", zelfs niet stoppen om bij een ongeluk hulp te bieden!
Kon niet anders of we waren bevooroordeeld op stap, het bange-blanke-man-gevoel diep in ons kreeg hier volop de kans zich legaal te ontplooien!
Overnachten in een B&B, één van de vele on the road.
Een road die uiteindelijk zo'n 2300 km lang zou worden, wat heel weinig is naar de afstandsnormen van dit land.

img_1394De Indische oceaan was gedurende een 500 km onze rechterflank, vluchten was enkel mogelijk naar links, het binnenland.
Het werd heet, 42° in de schaduw.
Niet abnormaal in "de Karoo".
De San noemden de Karoo "het land van de grote dorst".
Wij beaamden deze wijze woorden.
Beseften nu pas wat een geluk ons te beurt gevallen was toen de man van BUDGETCARS ons met witte tanden toelachte dat het vandaag onze "lucky day" was, wij een hogere klasse wagen kregen toegewezen voor dezelfde prijs.
We hadden immers de goedkoopste wagen gereserveerd (om niet op te vallen!), zonder airco en andere accessoires die we thuis ook niet hebben (ook om niet op te vallen!).
Steenslagwegen wezen ons de weg over bergpassen heen, afgronden met Grand Canyon-allures deden mij tot driemaal toe een te-voet-naar-Scherpenheuvel-bedevaart beloven (ben inmiddels vergeten aan wie)!
Een wegwijzer richting Scherpenheuvel langsheen onze route was trouwens één van die taalverrassingen die sporen van een Hollands verleden in deze uithoek in herinnering bracht.

Bavianen, ze bestaan.
Dikwijls zaten ze op het asfalt in familieverband te vergaderen of hun kont op te warmen, bijna altijd vlak na een bocht!
En vergeef me de vergelijking, maar ook menig zwartje lag, zat of slenterde in de buurt van datzelfde asfalt, zodat ik altijd vliegensvlug moest inschatten "wat het was"!
Indien het een b. betrof bleef de rijsnelheid bijna constant, wanneer een n. ging ik een versnellinkje lager!

Na een aantal dagen reizen ga je een land iets transparanter zien.
Zag "witmensen" baden in luxe en angst tegelijk, een cocktail met tijdbomeffect.
In de voorstedelijke gebieden resideren ze in hun prachtige villa's, hebben meerdere zwartjes in dienst (politieke apartheid is er vervangen door economische apartheid, zwart én knecht is er nog steeds één woord).
Wat een claustrofobisch gevoel gaf het mij die versterkte burchten te zien, afgeboord met draden onder stroom, met hoge muren met glasscherven en 24 op 24 u geüniformeerde bewaking aan de gesloten inrijpoort geposteerd.
Om dan nog te zwijgen over hun mooie, met oude eiken omzoomde straten die er na zonsondergang totaal verlaten bijlagen.
Dit in een land met onmetelijke horizonten en wilde vijgen binnen plukbereik!

Route 62 was onze terugweg, voerde ons doorheen glooiende wijngaarden richting Stellenbosch alwaar wij in de omgeving enkele nachten doorbrachten op een zo'n 360 hectaren grote wijnboerderij.
We vernamen er dat die 45 mensen (en 2 tractoren!) te werk stelde, welke de ons al eerdere opgemerkte schamele krotjes in de schaduw van hun broodheer bevolkten.
Trouwens, de wijnen en spijzen (let op de volgorde) waren er overal hemels (betaalbaar).
Kaapstad international flights - car returns: om half vijf in de Afrikaanse morgen er verwacht worden en logeren op een half uurtje ervan rijden - exclusief een kwartiertje verkeerd rijden - is geen probleem ware het niet dat de autostrade erheen op dat uur wel eens gebruikt wordt als fietspad door een aantal in-het-donker-niet-zo-goed-op-te-merken-mensen op weg naar de opmaak van hun "meester" zijn beslapen bedstede.

Vertrokken met een volle en terug inleveren met een volle tank.
Ach, over dat kwartje leegte deed die ontvangstneger helemaal niet moeilijk, hij boog zelfs heel diep om het briefje van 20 rand op te rapen dat we net iets te onopvallend in zijn hand probeerden te stoppen (er stond een matig briesje)!