De voordeurbezoekers

Evarist Ganzelever
0 reactie(s)

p5132291Tijdje geleden dat ze nog een onderdeel van mijn zondagse straatbeeld uitmaakten, de keurige dames en heren met het boekentasje in de hand.
De hoogdagen van deze huis-aan-huisverkopers liggen blijkbaar al een flink eind achter
hen.
Het kan tenslotte niet alle zondagen zondag zijn, zelfs niet voor verkopers van levensverzekeringen!

Opgevoed met een flinke dosis katholieke wantrouwigheid tegenover alles wat niet Rooms was, duurde het dan ook jaren vooraleer ik de voordeur tot op een kier durfde te openen voor dit soort nieuwe Messiassen in burgerkleren.
Een signaal dat deze "Wachttorenaanhangers" meteen vertaalden als een vrijgeleide om hun monoloog af te rammelen of om met een klassiek geschoeide voet het huis binnen te schuiven.
Afgetraind als robotten brengen ze hun blijde boodschappen via de eenrichtingsstraat van het grote gelijk desnoods tot op je keukentafel.
"Kunnen we bij een warme kop koffie dit misschien verduidelijken?"
Een moment om in hun betoog op een beleefde manier in te breken, om wat kritisch weerwerk te bieden, is er amper.
De filters in hun oren zijn zo ontworpen, lijkt het me, dat oppositie er niet of nauwelijks doorheen kan dringen.
Maar, ook al maak ik een vergelijk als zouden deze Getuigen van Jehova iets van een gedrogeerde in zich dragen, toch heb ik enig respect voor de individuele energie die ze in hun missionariswerk stoppen.
Er zijn vast en zeker leukere dingen om doen op zondagmorgen dan telkens een deur tegen je neus te krijgen, het te moeten afdruipen met nijdig hondengeblaf in je rug.
Als een melaatse behandeld te worden - afgaande op de vaststelling dat iedereen ijlings beschutting zoekt achter zijn gordijnen daar waar je in een straat verschijnt - je zou voor minder je geloof verliezen!

Het geloven in een hogere macht, hoe die ook heten mag, komt er eigenlijk op neer dat wij mensen weigeren de vergankelijkheid een plaats te geven in ons leven.
We denken soms dat we superieur zijn ten opzichte van andere levende wezens, een stelling die ik al lang heb doorprikt als ik mijn hond, kippen en zelfs een rioolrat observeer.
Ze zijn gewoon een ander soort mens, meer niet!
Zonde van al die energie die mensen stoppen in het vastklampen aan drijfhout, maar wie ben ik om te zeggen wat het alternatief is!
Leren zwemmen misschien?