Het is er goed wonen

Evarist Ganzelever
0 reactie(s)

het-is-er-goed-wonenNiet te geloven waar mensen zich tegenwoordig zoal settelen.
Op de onmogelijkste plekjes betoneren ze zich levenslang in.
Je kunt het zo gek niet bedenken of ze schieten er wortel.
De ene laat zijn droomfermette persen tussen twee rijzige pastorijwoningen in, een ander ploft een futuristische betonnen blokkendoos zo maar neer tussen het serene van rode pannendaken.
De tijd dat men vluchtheuvels en de zogenaamde ronde punten bouwrijp gaat maken, nadert met rasse schreden.
Plaatsen waar je 's morgens bij het uit bed stappen moet opletten dat je tenen niet worden afgereden, zijn nu al meer regel dan uitzondering.

De dambordwijken dan, waar je de barbecue aansteekt en je twintig naaste buren laat meegenieten van de heerlijke fall-out!
Geen probleem, ruik ik ook graag, maar je zal maar bij buurman nummer 28 een barbecue of twee in het krijt staan en je hebt vandaag even geen zin om die opschepper op het terras te krijgen!
Vanachter je keukenraam het nieuws op TV zien bij de buren mag dan nog de onschuldigste van alle ophokkwalen zijn, het is en blijft een sardienendoos-gevoel.
Iedereen voyeur tegen wil en dank.
Een vetgerekte scheet laten op je eigenste terras kan enkel nog wanneer je de werkrooster van je naaste buur kent, en dan nog, een verlof- of snipperdagje van deze laatste en je imago draagt voortaan een geurtje met zich mee!

Behalve het residentieel wonen is het industrieel wonen tegenwoordig aan een opmars bezig.
"Sleutel op de deur" met zicht op een betonnen hangar of een schreeuwerig benzinestation.
Hoogspanningskabels of de wiekende schaduw van een windmolen, ja zelfs een KMO-zone als landschapselement ervaart men niet echt meer als storend.
In onze gemeente zijn er bovendien nog de vele muren van glas die, scherp als een guillotine, je dromen afsnijden vooraleer deze kunnen meezakken met de ondergaande zon.
Amper te geloven, maar voor een stek met zicht op de moeder der moeders van lelijke landschappen zijn mensen bereid de beste jaren van hun leven te geven.
Zich letterlijk levend laten inmetselen en bovendien bereid zijn daar maandelijks een ferm bedrag voor op te hoesten is het lot van menig jong koppeltje.
Veel keuze is er niet, wil je een leven op een eng stekje, drie hoog met of zonder balkon in de schaduw, vermijden of gemolken worden door de huurmarkt.
Liever onesthetisch ingeplant dan op drijfzand te moeten oud worden, redeneren de meesten, en terecht.
Tenslotte, over smaak valt niet te discussiëren, denk ik telkens tijdens het jaarlijkse personeelsfeestje, wanneer ik mijn collega's met hun partner de entree zie maken!