Home Terminus

Evarist Ganzelever
0 reactie(s)

p1000254Het is sterker dan mezelf, maar steeds wil ik het hoofd afwenden wanneer ik een OCMW-bejaardentehuis voorbijrijd.
Mijn eigenste lot - bij leven - niet onder ogen te willen zien lukt me tot op de dag van vandaag nog steeds niet.
Mijn grootmoeder zaliger eindigde haar levensverhaal in zo'n steriel, duurbetaald "wachtkamertje".
Ik weet dus waarover ik het heb wanneer ik zeg "wachtkamertje".
Want dat is het ten slotte, de laatste halte voor het hiernamaals.

Te bedenken dat men - weliswaar vanuit praktische overweging - die gerimpelde sukkels na een dagje gezeteld te hebben al in bed stopt terwijl de kinderen op straat nog volop aan het skateboarden zijn, doet mij een bittere smaak in de mond krijgen.
De bittere smaak van aardappel- en andere puree die deze bewoners op te lepelen krijgen.
Net alsof deze homebewoners iedere avond generale repetitie moeten houden in het stilliggen.
Dit als aanloop naar de mortuariumhouding en het hierop gekiste vervolg!
Naast de geur - die ik mij blijf herinneren als een mengvorm van ziekenhuisdampen en een net gereinigde sanitaire ruimte van een wegrestaurant - blijft mij de verkleinwoordjesmentaliteit bij.
Je wordt er als bewoner aangesproken net als toen je naar de eerste kleuterklas ging.
Alsof ouder worden synoniem is voor het versimpelen.
Uiteraard besef ik ook wel (nog!) dat dit geschetste seniele plaatje inherent is aan het ouder worden.
Aangesproken worden als Mauriceken of Theresiaatje kan een geborgen gevoel geven, het gevoel terug te keren naar de moederschoot.
De cirkel sluit zich.

De zogenaamde vergrijzing van onze samenleving - er gaat geen dag voorbij of deze tijding komt je huiskamer binnen - krijgt stilaan de contouren van een onheilstijding
Dat we met zijn allen steeds ouder worden, is echter een goede zaak als dit gekoppeld blijft aan levenskwaliteit.
Zolang er idealisten bestaan die morgen onze kont willen vegen, de brokken puree van bejaarde kinnen plukken, blijft de hoop aanwezig op een waardig ouder worden.
Al klinkt het begrip "ouwe dag" me iedere dag steeds iets meer beladen in de oren.