Kapper Frank: van Gent via Calpe naar Lochristi

Evarist Ganzelever
0 reactie(s)
Frank en Maite

Frank en Maite

Frank Van Overberghe is één van de laatste kappers in Lochristi die uitsluitend heren kapt. Maar naast zijn beroep als kapper heeft hij nog tal van andere bezigheden. Hij woonde geruime tijd in Spanje, was DJ, radiopresentator en uitgever van 'Hallo' en is ondertussen al aan iets anders begonnen. Sauna en spa zijn nu deel van zijn beroepsactiviteit. We lieten hem vertellen over zijn leven als drukbezette duizendpoot.

Toen ik op mijn zeventiende afstudeerde als herenkapper kreeg ik enkele maanden later de kans om het kapsalon van mijn baas over te nemen. De man was amper voorin de veertig en had genoeg van zijn bestaan als herenkapper. In die tijd moest je echter meerderjarig zijn om als zelfstandige te mogen werken. En je was toen wel degelijk meerderjarig op de leeftijd van 21 jaar. Er zat dus maar één ding op en dat was me laten ontvoogden. Ik verscheen dus, geflankeerd door mijn ouders, voor de rechtbank. Een indrukwekkend aantal rechtsheren oordeelden dat ik geschikt was om zelfstandig een zaak te runnen. Gelukkig maar want je kreeg niet elke dag de opportuniteit om een zaak te beginnen in het hartje van de Gentse binnenstad, de Mageleinstraat. Ik werkte er sinds mijn veertiende op leercontract en kende het cliënteel als mijn broekzak. Ik zou het er negen jaar volhouden. Er kwam eigenlijk een abrupt einde aan mijn zaak toen ik na negen jaar mijn huurcontract diende te vernieuwen. Het huis was intussen van eigenaar veranderd en de nieuwe huisbaas verdrievoudigde de maandelijkse huursom. Totaal verbouwereerd stond ik daar. Dit had ik allerminst zien aankomen. Ik bleef niet bij de pakken zitten en besloot het boeltje over te laten. Na enkele dagen was de overname in kannen en kruiken. Eigenlijk vond ik dat merkwaardig want ik had er toch een behoorlijk zwaar bedrag op geplakt. Maar goed, het salon werd over genomen door een Brussels heerschap die er een wisselkantoor van maakte. Dat was dus het einde van mijn eerste kapsalon. Maar, er zouden er nog volgen ...

800px-calpe_desde_el_pec3b1c3b3nOns gezinnetje, ikzelf met vrouw en kind, zaten plots en totaal onverwacht met een inkomensprobleem. Maar mijn echtgenote wist toen al verduiveld goed welk vlees ze in de kuip had. Zij was zelf werkzaam in de textielsector. Na enkele weken kwam ik met een voorstel op de proppen waar ik al een hele tijd liep over na te denken. Mijn ouders zaten al jaren in de immobiliensector in Spanje. Ik speelde met het idee om daar een sandwichbar te beginnen. Ik overtuigde mijn echtgenote en we maakten de - toch wel grote - stap. Samen met mijn ouders kochten we een nieuw pand aan in het Spaanse Calpe. De investering was groot, maar mijn ideeën nog groter. Een sandwichbar was, bij ons in België, zeer in. In Spanje bestond dat nog niet. Dus ...

Tja, dus. Ik leerde al snel dat mijn idee niet goed was. In Spanje wonen ... Spanjaarden. En zij kenden geen sandwiches, laat staan dat ze die aten. Bij de toeristen viel onze sandwichbar Picnic zeer in de smaak maar buiten het seizoen konden we onze broodjes zelf verorberen. We pasten dus ons concept aan en haalden een Belgische kok binnen en begonnen naast onze broodjes met een volwaardig restaurant. We lieten een, in die tijd nog ongekend, grote koeltafel op maat maken en installeerden een saladbar. De zaak liep als een trein. Ik had echter een groot probleem. Ik deed de job niet graag. Ik liet me dan ook verleiden om mijn Belgisch verleden als radio-presentator weer op het voorplan te laten komen. In België had ik jarenlang op heel wat vrije radio's het mooie weer gemaakt. Op een blauwe maandag liep er bij ons in het restaurant een man binnen die me zich herinnerde onder mijn DJ-naam Frank De Jaegher. Hij huurde voor mij 5 uren zendtijd per week bij een groot Spaans radiostation. Ik had een tweetal mensen die de Belgische en Nederlandse zaken afliepen en reclame-zendtijd verkochten. Zowat alle Nederlandstalige zaken aan de Costa Blanca had ik met een jingle in mijn programma zitten. Het werd een zodanig succes dat ik met een gemiddelde van 45 reclameboodschappen per uur bijna geen muziek meer kon draaien. Intussen was mijn echtgenote in verwachting van een tweede dochter en besloten we om ons restaurant over te laten. Het restaurant draaide goed en het was dus geen probleem om een koper te vinden. Mijn ouders konden het op die manier ook wat kalmer aan doen. Kortom: exit Picnic.

Ik besloot om het radiosucces uit te breiden en samen met de mensen die mijn reclame binnenhaalden, begonnen we naast de radio ook een gratis Nederlandstalig weekblad voor de Costa Blanca. De eerste oplage (8 bladzijden) verscheen voor het eerst op de dag dat onze jongste dochter werd geboren. We zochten en vonden een geschikte naam voor ons weekblad. Het werd 'Hallo'. Ik herinner me nog dat we de eerste oplage van 6.000 exemplaren, in de nacht van ons dochters geboorte, met de hand hebben geplooid en samen gestoken. Intussen zijn we meer dan 18 jaar later en is 'Hallo' uitgegroeid tot een betalend weekblad van meer dan 100 pagina's en werken ze met meer dan 20 voltijdse bedienden. Weliswaar grotendeels het werk van onze opvolgers want Hallo werd samen met het radioprogramma overgelaten halverwege de jaren negentig.

Intussen had ik in Calpe een commerciële ruimte gehuurd en was ik opnieuw een herenkapsalon begonnen. Ik kreeg er dankzij de radio heel wat bekenden over de vloer. Koen Crucke en zijn vriend Jan (toen nog geen echtgenoot) waren één van de velen. Al snel kwamen heel wat Nederlandstalige klanten over de vloer. Ik maakte uiteraard gebruik van mijn radiobekendheid en dat zorgde ervoor dat mijn zaak zeer succesvol werd.

Maar na zeer veel twijfels en heel wat onderzoeken moesten we aanvaarden dat onze jongste dochter een zware mentale afwijking had. Dat was voor ons ontzettend moeilijk om te aanvaarden. We kwamen als het ware bijna niet meer buiten. Ons werk werd een sleur en enkel de zorgen voor ons Maite telden nog. Wat moesten we in hemelsnaam doen? Toen Maite 5 jaar werd zorgden de omstandigheden voor de juiste oplossing. Het is namelijk zo dat ze dan schoolplichtig werd in Spanje. En daar lag het grote probleem. De dichtst bijgelegen school voor haar handicap lag op 483 km van onze woonst. We moesten dus op maandag twee maal die afstand rijden om haar naar school te brengen. Op vrijdag hetzelfde scenario om ze te gaan halen. Dit kon niet langer blijven duren. Noodgedwongen namen we de juiste en beste beslissing : terug naar België.

De verhuis viel ons zwaar maar als we de opvang zagen die Maite hier had in MPI Heilig Hart in Bachte Maria Leerne, wisten we dat we de juiste keuze hadden gemaakt. Intussen is Maite dus al een dikke achttien jaar oud en is ze nog steeds ons zorgenkind. Met een IQ van een kind van drie stapt ze zorgenloos door het leven. Ze verblijft momenteel tijdens de week in een instelling in Lovendegem. Gelukkig zijn die instellingen er en zorgen ze toch min of meer voor een verlichting voor heel wat ouders in die situatie. Het werk dat de opvoedsters en opvoeders verrichten in deze instellingen verdient een hele grote pluim. Maite komt elk weekend naar huis en geloof me, hoe lastig ook, we kijken daar steeds naar uit. Jammer dat we beiden ook ouder worden, want dat maakt het niet makkelijker. Fysiek is Maite een jong volwassene zeg maar, maar mentaal is ze nog steeds een peuter. Ze heeft evenveel kracht als gewone jonge meisjes en ook een eigen willetje. Ze leeft als het ware zeer in haar eigen wereld. Niet simpel, soms heel moeilijk, maar altijd zeer oprecht. In die wereld bestaat een leugentje om bestwil niet. Als Maite huilt heeft ze echt verdriet en als ze lacht heeft ze echt plezier. Ze heeft nooit geen geveinsde uitdrukking en dat ... vind je in de grotemensenwereld niet of weinig terug.

Toen we met Maite dus op haar vijfde naar België verhuisden stonden wij terug voor een nieuwe uitdaging. Wat zouden we doen om te overleven. Na jarenlang in Spanje te hebben gewoond kwamen we terug en voelden we ons als vreemden in ons eigen land. Want geloof me, uit het oog is dus wel degelijk uit het hart. Dat hebben wij dus zeer sterk ondervonden. We besloten om te bouwen in Lochristi. Tijdens de bouw hebben we meer dan een jaar mogen inwonen bij mijn schoonzus. Gelukkig maar, want ik weet niet hoe we het anders zouden hebben kunnen klaarspelen. Enfin, mijn vrouw vond al snel werk en ik opende in onze nieuwbouw een nieuw herenkapsalon. Mijn derde salon dus.

Intussen kon ik uiteraard wederom niet blijven stilzitten en speelde ik met het gedacht om een petanqueclub te beginnen. In mijn jeugdjaren was ik verslingerd aan het spelletje en met het kapsalon alleen kon ik me niet genoeg uitleven. Ik vond in Zaffelare een lokaal samen met collega-spelers richtten we PC Brouwershof op. Na drie jaar hadden we al meer dan honderd leden en kon ik opnieuw van een succes spreken. Enig minpunt was de uitbating van de cafetaria die in andere handen was terecht gekomen. Daarenboven was het dak van de speelzaal in erbarmelijke staat. Het regende binnen even veel als buiten. Ik besloot dan maar om op zoek te gaan naar een nieuwe locatie. Niet simpel als je weet dat ik een zaal zocht om minimum 8 binnenterreinen in te leggen. Na maandenlang intens zoeken kwamen we in Destelbergen terecht. De voormalige snookerclub The Beach was opgedoekt en de zaal voldeed perfect aan onze behoeften. Onze leden staken de koppen bij elkaar en stroopten de hemdsmouwen op. Onze nieuwe club was een feit en onder de naam PC Fitland haalden we de ene kampioenstitel na de andere binnen. Onze eerste ploeg was in Zaffelare gestart in vierde provinciale afdeling en op zes jaar tijd sprongen we naar derde, tweede en kampioen in eerste provinciale. Een jaar later haalden we de promotie in 2de federale afdeling binnen... Maar, zoals steeds kon ons geluk niet blijven duren...

Ik kreeg de melding dat het gebouw zou worden afgebroken en dat we dus nog maar eens konden gaan zoeken naar een nieuw onderkomen. Via onze hoofdsponsor De Leefboom werd ik getipt op een mogelijkheid in Oostakker. Het liep niet van een leien dakje maar na een volledig jaar wachten en onderhandelen bereikten we een akkoord. We hebben onze leden opnieuw opgetrommeld en sinds april dit jaar is onze club onder de nieuwe naam PC Omega gevestigd in de Goedlevenstraat in Oostakker. Hopelijk voor een heel lange periode.

Intussen opende ik een aantal jaren terug ook een tweede zaak. Ik was al jaren begaan met de wereld van de spa's (jacuzzi's) en sauna's. Ik had het genot van een spa eigenlijk leren kennen door mijn ouders. Zij hadden in Spanje al jarenlang een jacuzzi staan en aangezien ik al jaren last heb van m'n spieren ging ik geregeld bij mijn ouders thuis voor een lekkere hydro-massage. Toen we echter terug verhuisden naar België kon ik dus niet meer genieten van zo'n spa. En om direct na de zware investering van een huis te bouwen een spa te gaan aankopen ... neen, dat kon ik niet. Een tijd later heb ik dat dan toch gedaan en het bleef niet bij ééntje.spa

Ik raakte snel ingeburgerd in de wereld van de wellness en had al heel wat ondervinding op dat gebied. De persoon bij wie ik mijn spa had gekocht zag al snel dat ik heel wat kennis had over die dingen en zag ook meteen dat ik het vrij goed kan uitleggen. Al snel vroeg hij me om de spa's die hij invoerde ook te gaan verkopen. Ik voelde me inderdaad als een vis in het water bij zo'n mogelijkheid. Ik kocht nog enkele spa's aan en al snel stonden er vijf bij ons in de tuin. Ook sauna's en infraroodsauna's behoorden tot ons gamma. Al snel begon ik ook spa's uit de Verenigde Staten in te voeren en toen we vorig jaar de vraag kregen om ook het Amerikaanse topmerk Artesian Spas te gaan verdelen hebben we daar niet lang moeten over nadenken. Ik huurde in het zelfde gebouw van onze petanqueclub een ruimte van een goede 250 vierkante meter en apart nog een magazijn. Ik bouwde een paar maanden aan de inrichting van de nieuwe winkel/ showroom en in april van dit jaar hebben we de nieuwe thuishaven van Sparadise (zo heet de zaak) geopend. Er staan momenteel tien verschillende modellen spa's in de toonzaal en een viertal infrarood sauna's. Ik schroefde mijn openingsdagen van het kapsalon wat terug en ben nu dus ook geopend met Sparadise op woensdag, zaterdag en zondag tussen 14 en 18 uur, in de Goedlevenstraat 179 in Oostakker. Wij hebben ook onze eigen technische dienst die, mocht er al eens een probleem zijn, alles netjes oplost. Ook beschikken we over infraroodsauna's met full-spectrum stralers. Therapeutisch gezien, het neusje van de zalm.

Je ziet dus maar dat sinds de ontvoogding, waar justitie moest bepalen of ik wel over de kwaliteiten beschikte om zelfstandig te worden, en nu dertig jaar later al heel wat gebeurd is. En of dit nu het einde is van mijn investeringen ... ik denk het wel, ik voel me goed met mijn Sparadise en ik voel me nog beter als ik telkens opnieuw aan een klant een product van goede kwaliteit kan leveren. Dan zeg ik in mezelf, die persoon is er één die zeer tevreden zal zijn, en daar, ja daar doe je het voor. Ik heb echter wel geleerd, dankzij veel ondervinding, dat je vandaag nooit weet wat morgen brengt ...