Lochristi onder zeil

Evarist Ganzelever
0 reactie(s)
© Gary Smith

© Gary Smith

Ze zijn er weer, de diverse wijkkermissen.
De tenten zijn aan hun tour du monde begonnen.
De feestnomaden hun bedoeïenentempels wringen zich met een hardnekkigheid van brandnetels naar de oppervlakte.
De schaars overgebleven open plekjes binnen de diverse Lootse wijken die zich voor dit soort volksgebeuren lenen, verdienen naar mijn inziens de status van nationaal park.
Het is de huisbiotoop van een lokale samenleving, en daarom populairder dan de jaarlijkse gemeentekermissen.
Iedereen kent er zo goed als iedereen, kan er iedereen op de schouder slaan en zijn hart uitstorten in een sfeer van verbondenheid

Ik hoef geen glazen bol om de diverse programma's te voorspellen.
"Never change a winning team" moeten de meeste feestcomités denken.
Vervang bij de barbecue hoogstens de worst door een rib, laat een tweede opschepbeurt in leven en draai dezelfde muziek als de vorige editie, desnoods
van achter naar voor!
En blijkbaar een terechte formule, als je het aantal geparkeerde wagens als referentie mag nemen.
Deze hoogmissen van de coleur locale hebben onmiskenbaar hun positieve inbreng binnen het wijkgebeuren.
Het zijn microkosmossen die terugbrengen wat we al lang verloren hebben, namelijk: het dorpse van toen.
De geborgenheid van één weekendje samen onder zeil te gaan kan dikwijls voldoende zijn het samenleven iets minder knellend te maken.

Spreekt vanzelf dat een potje roddelen ook zijn plaats moet krijgen binnen het gebeuren, het is iets dat volledig des mensen is.
Het zou kanaliserende eigenschappen bezitten, waardoor dit zelfs gezond te noemen is, bij matig gebruik!
Zo'n wijkkermis maakt het doordeweekse gluren doorheen de eigen gordijnen meteen een stukje overbodig; men kan immers tijdens zo'n feestweekend voldoende stof opslaan om dit gedurende langere tijd te herkauwen.