Maak kennis met marathonloopster Chris De Vuyst

Evarist Ganzelever
0 reactie(s)

Chris De VuystChris De Vuyst uit Zaffelare, pas vijftig, loopt nu marathons. Is het een grensverleggende hobby of onmetelijke inspanning? Of misschien juist ontspanning?
Ze gaat er alleszins al een tijdje voor en dat wilden we jullie niet onthouden.
Ze praat vrijuit over haar ‘nieuwe' hobby en de uitdagingen die ze niet uit de weg gaat, ook niet halverwege haar eeuw.

Hallo!

Ik ben Chris De Vuyst en sinds kort een halve eeuw oud. Voor zover mijn herinneringen reiken woon ik in Zaffelare. Mijn kostje verdien ik als verpleegkundige in een Gents ziekenhuis. Ik deed eigenlijk nooit noemenswaardig aan sport, op wat basketballen te na tijdens mijn middelbare schooltijd. Lange trektochten maken en dit als reisonderdeel, behoorden dan wel tot iets wat in de verre buurt van sport zou kunnen komen.

In de zomer van 2008 werd ik besmet met het loopvirus tijdens een BBQ waar een aantal oudere venten aan het bluffen waren over hun prestaties, o.a. hun loopprestaties!
Onder invloed van de sfeer (en ook een beetje de wijn) ging ik de uitdaging met die mannen aan om ergens een eindmeet te halen.
Afspraak in augustus van diezelfde zomer in Evergem, waar een wedstrijd van 13,5 kilometer op het programma stond. Zonder noemenswaardige training klokte ik, in het kielzog van de heren, af op een tijd van 1u13'.Meteen werd ik met zo'n kracht gekatapulteerd naar een "point of no return", dat er vandaag nog helemaal geen sprake is van uitbollen!

De aflossingsmarathon Ekiden, waar ik deel uitmaakte van het Sint-Lucasteam, volgde in Evergem. Hier proefde ik voor het eerst de sfeer die er heerst voor en na de run. Daarna kwam de halve marathon in (weeral) Evergem, waar ik ondanks een opgelopen spierscheur toch nog binnen een deftige tijd de eindmeet wist te hinken/halen.

Als kers op die looptaart de Leie-marathon, die ik tot verbazing van een sportarts, bij wie ik in behandeling was voor mijn spierscheur, wist uit te lopen in een voor mij niet onaardige tijd van 4u40'. Onder impuls van een loopvriend liet ik mij ten slotte verleiden de avondlijke halve marathon in Kuurne uit te lopen, in een dikke twee uur.

Chris (tweede van rechts)

Chris (tweede van rechts)

Deelnemen aan de marathon Rotterdam, daar hadden ze me er een jaar geleden over aangesproken. Ik verklaarde hen gek, maar ik schreef me in!
Misschien omdat er horen over vertellen wel aanstekelijk werkt, misschien als een ‘once in a lifetime' gebeuren of gewoonweg om de kick die het waarschijnlijk geeft eens een befaamde marathon te lopen.
Een onderdeel te worden van die bewegende massa, me te laten drijven op de adrenaline, veroorzaakt door een enthousiast publiek, konden beweegreden zijn tot deelname.
Waarschijnlijk maakte een cocktail van al deze zaken mij onbewust enthousiast om te willen proeven van het Rotterdamse beton of asfalt. En toegegeven, een buitenlandse medaille imponeert toch altijd een beetje!
Tot mijn eigenste verbazing klokte ik af op een tijd van 3u48'.

Ik train gemiddeld zo'n 60 tot 70 km per week, inclusief de iets lagere duurlopen tijdens de weekends, die ik dan weer beschouw als onderhoudstrainingen.
Tot voor kort had ik een soort van ‘papieren' trainer, een scheurkalender ‘marathon in 100 dagen' maar tegenwoordig train ik samen met anderen en niet alleen omdat dit stimulerend werkt, maar ook omdat deze mensen ondertussen een deel van mijn sociaal weefsel zijn gaan uitmaken.
Lopen in groep mag dan wel een stimulerend effect hebben, het blijft uiteindelijk niet alleen een strijd aangaan met jezelf, maar tevens een gevecht tegen de elementen

Marathonlopen is zeker geen mannenwereldje, als stel ik vast dat vrouwelijke deelnemers nog steeds een minderheid uitmaken. Het is trouwens een sport die je tot op hoge leeftijd kan blijven beoefenen als ik er de deelnemerslijsten op na sla.
Deelnemers ruim de 70 voorbij zijn geen uitzondering.
Ik voel me dus heel erg jong in dat midden!

Een dure sport kan je het niet noemen. Naast je outfit en het inschrijvingsgeld zijn er natuurlijk de verplaatsing- en/of overnachtingkosten, maar wanneer je dit beschouwt als een "citytrip" valt het uiteindelijk allemaal goed mee.

Voor de (nabije) toekomst toe staat er eind deze maand het provinciale kampioenschap halve marathon op het programma en verder hoop ik nog een (buitenlandse) marathon te lopen, al weet ik nog niet waar en wanneer.

Een van de beweegreden waarom deze wens zich heeft vastgebeten in mijn gedachten is dat Rotterdams overweldigend gevoel dat ik mocht proeven, die mozaïek van sferen die me niet meer los laat.

PS: mijn scheurkalender is er nog. Gelukkig verscheurde ik hem niet...