Siëstatijd

Evarist Ganzelever
0 reactie(s)

p4182331In juli lijkt het net alsof alles wat we doen niet echt dwingend is.
Er vallen gaten in de bedrijfsactiviteiten, buren verdwijnen een tijdje uit het zicht en de binnenlandse files zijn iets minder monsterlijk lang.

Hét moment bij uitstek voor plus 75-jarige autobestuurders om nog eens bluts- en schramvrij de Dampoort door te steken, net zoals "in the good old days"!
Kinderen die niet op Chirokamp gaan of verstoken blijven van enige uithuizigheid en anderen die dan weer hun Sunair-ervaring al achter de rug hebben, hun omheining wordt opengegooid.
Ze stoten koning auto van zijn betonnen troon en kunnen hun verbeelding en energie kwijt op de openbare verkavelingsweg.
Alle hedendaagse varianten van het touwtjesspringen tot hinkelen, zijn zowat mogelijk op deze straten.
Crèmekarren (wat een verouderd woord) ondertitelen dit alles met hun tot op de laatste noot versleten deuntjes.
Hulpdiensten met hun akelige, maar hierdoor levensreddende, sirenegeluid rukken rond deze periode minder uit, als ik mag afgaan op wat ik hoor.
Het zal wellicht rekenkundig kloppen dat, hoe minder we (thuis)zijn, hoe kleiner het
aantal hartstilstanden hier wordt, hoe minder we tegen elkaar botsen.

De sluipwegen rondom de dorpskom van Lochristi krijgen hun ‘landelijk wonen'-illusie eventjes terug.
Zelfs met (boeren)paard en (mest)kar is een doortocht doorheen het dorpscentrum nu mogelijk zonder een tot ver buiten de gemeentegrens reikende irritatiesleep in je zog.
Lochristi schudt voor twee maanden zijn grootsteedse drukte van zich af, wordt een slapend voorstadje.
Toestanden die we graag opzoeken vele honderden kilometers van huis weg en waardoor we meteen ruimte creëren voor de thuisblijvers die hierdoor eigenlijk moeite, tijd en geld besparen om hetzelfde gevoel te ervaren.
Croissants gaan kopen bij mijn plaatselijke bakker om de hoek, meteen een krant
meenemen en me installeren op mijn terras terwijl de zon zich de dag in straalt, weet niet of ik het in de Provence anders zou doen.
Mijn zomerdagen afsluiten met een fles rosé of een Duvel voor mijn neus terwijl de
vleermuizen Chinese tekens krassen in de traag invallende duisternis, doet mij soms God in Zaffelare voelen.

Maar, de trekvogel (hier in de geografische betekenis!!) in mij zal zoals steeds weer de bovenhand krijgen, ook mij uiteindelijk naar de andere kant van de heuvel stuwen.
Naar daar waar diezelfde bloemen als uit mijnen hof kleurrijker bloeien.
Het verre ginds, waar we het voor mijn verjaardag gekregen flesje wijn -
wegens "twijfelachtig etiket" - thuis zouden verwerken in een gerecht, zich met meer
afdronk laat ledigen.
Smaakt naar meer!
Even uit je dagelijks vel en hoofd stappen maakt het thuiskomen dan ook zo mooi!