Snavelen

Evarist Ganzelever
0 reactie(s)

p40522672Ik had eigenlijk deze column een andere inhoud willen geven, maar vlak voor mijn neus - waardoor niet te negeren - zie ik hier zowaar twee bosduiven zitten snavelen.
Waren het mensen, ik schreef "een tong draaien", gezien het principe van liefkozen hier volkomen hetzelfde is, merk ik (niet) discreet op!

Zittend op een draad, waardoor de energiebevoorrading van zowat de gehele Molenstraat
en verder heen vliegt, wekken deze minnende duiven zowat hun eigen energie op.
Hun pootjes omklemmen de met rubber beklede vuurstroom, net zoals hun eigenste vuur door pluimen is ingekapseld.
De ware warmte zit vanbinnen, in de beslotenheid van het verliefde.
Mooi om zien is dat, een dergelijk gelukkig paartje.
Verheven boven het alledaags gerij en gegons distantiëren ze zich van de mensenwereld.
Waar ze zich enige decennia geleden nog voortplantten op een door bladeren aan het oog onttrokken tak, vogelen ze zich nu open en bloot een ei!
Dat hun matras een kale elektriciteitskabel is stoort hen niet, ze zijn alleen op de wereld.

Veel kans dat dit een "nieuw koppel"is, wanneer ik dit plaatje naar het menselijk gedrag vertaal.
Net zoals deze gevederde vredessymbolen niet van elkaar af kunnen blijven, kun je ditzelfde gedragspatroon ook bij mensen waarnemen.
Een koppel van voorbij de veertig dat hand en hand door een winkelstraat loopt getuigt van weinig huwelijkse slijtage!
Mijn vrouw staat mij niet uit te wuiven wanneer ik 's morgens de hof afrij om mijn dagelijkse korst te gaan samen zweten, claxonneren vlak voor de bocht - net voordat ze uit mijn zicht verdwijnt - hoef ik al evenmin.
Om nu nog maar eens mijn grootnonkel zaliger te citeren: "Vroeger kon ik haar wel opeten van verliefdheid, nu spijt het mij dit nooit gedaan te hebben!"

Verliefdheid vernauwt het zichtveld, duwt de omgeving als het ware in een figurantenrolletje.
Het is een roes, een soort chemie die blind maakt .
Intensieve liefde kan niet eeuwigdurend zijn of we eindigden als zombies.
Wanneer het daglicht krimpt, zul je deze duiven niet meer zien snavelen, maar krijgen ze heel andere zorgen om het vege lijf.
Hun eigenste bek krijgt plots voorrang wanneer er maar één graankorrel te snavelen valt.

Was van plan iets over lintbebouwingen te schrijven, maar ja - ze zitten er nog steeds,
die snavelaars!