Liefde en romantiek

Machteld Moijson
0 reactie(s)
Liefde en romantiek

Tekst Machteld Moijson - Foto Everton Vila ©

In deze Valentijnsmaand wordt de liefde gevierd door verliefden en geliefden. We worden er attent op gemaakt via etalages, reclamefolders, radio- en tv-programma’s. Wat echte liefde is, dat weten velen niet.

Romantische liefde wordt dikwijls verward met onvoorwaardelijke liefde en daardoor is de houdbaarheidsdatum van vele relaties beperkt. Bij romantische liefde denken we dikwijls aan de prins op het witte paard. In sprookjes als Sneeuwwitje en Doornroosje verschijnt op een kritiek punt de prins op het witte paard om het hoofdpersonage te redden van de dood of een eindeloze slaap. Via dergelijke verhalen geraakt deze visie op liefde in het culturele bewustzijn. Deze romantische liefde of affectie wordt gekenmerkt door een mengeling van emotionele en seksuele wensen. Je legt de vervulling en bevrediging van je leven buiten jezelf. De ander is er voor jouw bevrediging. Je geraakt gehecht aan een lichaam, fysieke seks, bezit, geld, ambitie, bevestiging, goedkeuring. Je zoekt naar een invulling van de leegte in jezelf. Voor deze vervulling heb je steeds meer en sterkere prikkels nodig. Tegenslagen of ouderdom maken dat deze bevrediging verdwijnt of vermindert en daarom moet je dan weer op zoek gaan naar een ‘betere’ invulling van de leegte die ontstaan is.

Echte, pure, onvoorwaardelijke liefde is totaal onthecht van iedere vorm van eigenbelang. Je wil het beste voor de ander zonder voorwaarden of eisen, zonder verwachtingen of bezitsdrang. Je moet geduld hebben met de ander en je moet volkomen eerlijk zijn met jezelf en de ander. Je moet de ander volkomen vrij laten. Je bent volledig toegewijd aan de ander.

Voor volwassenen zijn de verhalen over liefde en romantiek gevat in roman en film. De volgende fragmenten uit Casablanca (1942), Brief Encounter (1945), Out of Africa (1985), Sleepless in Seattle (1993) en The English Patient (1996) geven ons een idee van wat onvoorwaardelijke liefde kan zijn. Het citaat uit Casablanca “We will always have Paris.” is typerend voor de onvoorwaardelijke liefde. Het personage Rick, gespeeld door Humphrey Bogart, laat het personage van Ingrid Bergman, Ilsa, weggaan uit zijn leven voor een hoger doel. Toets zelf de andere fragmenten af aan de hand van de omschrijvingen van de zuivere liefde en laat je verleiden om de hele film te bekijken, al zijn deze ‘uit de oude doos’, ze vertellen tijdloze verhalen.

Casablanca 

Brief Encounter  

Out of Africa  

Sleepless in Seattle  

The English Patient